Dzień Dziecka Utraconego 15.10.2011

Od siedmiu lat 15 października obchodzimy w Polsce jako Dzień Dziecka Utraconego. Jego inicjatorem była grupa rodziców, którzy doświadczyli śmierci swoich dzieci. Ich organizacja, obecnie funkcjonuje pod nazwą „Dlaczego Organizacja Rodziców po Stracie oraz Rodziców Dzieci Chorych”.

Rozpacz po utracie dziecka (O.J.Salij)

Zacznę od sytuacji związanych ze śmiercią dziecka. Kiedyś przyszła do mnie matka, której dziecko umierało. Potrzebowała nie tyle rozmowy, co chciała "wybluźnić się" przeciwko Panu Bogu. Nie próbowałem jej powstrzymywać, a tym bardziej nie chciałem się wymądrzać. 

Zbawienie dzieci zmarłych bez chrztu (O.J.Salij)

Znajomym umarło dwumiesięczne dziecko. Nastąpiło to niespodzianie, kiedy nie było jeszcze ochrzczone, co spowodowało u nich duże poczucie winy. Pod wpływem ich nieszczęścia, chodzą mi po głowie myśli następujące: czy to możliwe, żeby zbawienie dziecka zależało od czegoś, na co ono nie ma wpływu?  

Strata dziecka - co dalej?

Śmierć dziecka to straszne nieszczęście. W kulturze, w której młodość ceni się ponad wszystko, zdarzenie takie uważa się za jedną z największych tragedii. Dla osieroconych rodziców kontynuowanie własnego życia wydaje się w tej sytuacji wręcz niemożliwe, a obsesyjne pytanie "Dlaczego?" nie opuszcza ich ani na chwilę.    

Dziecko i śmierć

Śmiertelność dzieci w Polsce przedrozbiorowej była bardzo duża. Wprawdzie rodziło się ich wiele, lecz równie wiele umierało, i to w różnym wieku – niemowlęta, kilkuletnie i starsze. Nie posiadamy, niestety, żadnych nawet wyrywkowych statystyk, w odróżnieniu np. od Francji, gdzie, dla porównania,

Moje malarstwo nosi w sobie przekaz bólu. Malarstwo dopełnione życiem. Straciłam troje dzieci. Zastąpiły je obrazy.  

(…)  Lekarze poinformowali ją o tym, że będzie w stanie donosić ciążę i urodzić dziecko w wyniku cesarskiego cięcia. Niestety byli w błędzie. 4 lipca tego roku Frida doświadczyła straszliwego i zagrażającego jej życiu poronienia.

Grzeszna niewinność. Niechrzczeniec w religijności ludowej

Zgodnie z ludowymi wierzeniami, dusze dzieci nieochrzczonych błąkają się po ziemi. Przybierają różnoraką postać i oczekują od innych ludzi pomocy w przejściu do nieba. Według ludowych przekonań i nauki Kościoła, także osoba świecka, wypowiadając odpowiednią formułę chrzcielną, może ulżyć cierpieniu niechrzczeńca i przyczynić się do spokojnego odejścia jego duszy w zaświaty.